AI-survivalgids

De ondertitel verraadt de toon al. Vlierhuis geeft namen aan de reflexen die hij om zich heen ziet: het kroontjespensyndroom, het kettingzaageffect. Wie vasthoudt aan de oude manier van werken omdat die nu eenmaal vertrouwd voelt, herkent zichzelf waarschijnlijk in een van beide.

Die beeldspraak is meer dan een stijlvondst. Door de valkuilen een naam te geven worden ze bespreekbaar in je eigen team, en dat is precies waar veel AI-discussies op vastlopen. Niet op techniek, maar op onuitgesproken aannames over wat werk eigenlijk waard maakt.

Vlierhuis schrijft niet vanaf de zijlijn. Hij is nu adviseur en content-expert voor B2B IT-dienstverleners en zet generatieve AI in om zijn werk tot negentig procent sneller te doen. Zijn klanten helpt hij hetzelfde te bereiken.

Daarbij komt een achtergrond die je niet vaak in AI-boeken tegenkomt: vijfentwintig jaar in business, ervaring als IT-consultant en procesanalyst, plus twee jaar hands-on werken met AI in contentmarketing. Die combinatie zorgt ervoor dat het boek verder gaat dan promptlijstjes. Het gaat over processen, over waar AI werkelijk tijd wint en waar de winst schijn is.

De rode draad is een waarschuwing die je vaker zou moeten horen. Snelheid is mooi, maar niet als je er vertrouwen, creativiteit en menselijkheid voor inlevert. Vlierhuis zoekt nadrukkelijk naar de balans: alle voordelen van generatieve AI pakken, zonder de dingen weg te gooien die je merk onderscheidend maken.

Verwacht geen filosofische verhandeling. Dit is een no-nonsense handleiding met kompasrichtingen, doorspekt met persoonlijke ervaringen uit een vak dat onder zijn handen veranderde. Voor de B2B-marketeer die het gevoel heeft achter te lopen, is dat een geruststellende ontdekking: iemand anders liep hier al doorheen en tekende de route uit.